Πνευματική Τροφή από τα Φυτά μέχρι τον Θεό

[...] Πριν ολοκληρώσω, θα σας πω ακόμα ένα πράγμα που είναι επίσης σε σχέση με τη διατροφή. Όταν περνάτε μέσα από μεγάλες δοκιμασίες, όταν όλα σπάνε και σείονται μέσα σας, σημαίνει ότι ο Ουρανός αποφάσισε να σας "φάει", συμβολικά μιλώντας, δηλαδή να σας δεκτεί, να σας δεκτεί επάνω, ανάμεσα στα πιο εκλεκτά όντα: σας καθαρίζει λοιπόν για την ώρα, σας πλένει, σας αφαιρεί όλα τα δύσπεπτα, βλαβερά στοιχεία για να κρατήσει μόνο ό,τι είναι εξαίσιο και κατάλληλο για τη γιορτή του. Ακόμα και οι απόστολοι, πριν γίνουν αποδεκτοί στο συμπόσιο του και αυτοί έπρεπε να συνθλιβούν, να καθαριστούν. Να σημασία των μεγάλων δοκιμασιών, κι αν αυτές δεν έχουν ακόμα έρθει, σημαίνει ότι ο Ουρανός δεν σας βρίσκει ακόμα αρκετά ώριμους και αντάξιους για να γίνετε κάτι σαν μια τροφή γι' Αυτόν.

Θα πείτε: "Μα πρόκειται για κανίβαλους επάνω!" Όχι, είναι καθαρά συμβολικό, είναι ένας μεταφορικός τρόπος παρουσίασης της Αλήθειας. Κοιτάξτε: τα φυτά, τρώνε ορυκτά, τα ζώα τρώνε τα φυτά, οι άνθρωποι τρώνε τα φυτά και τα ζώα... Λοιπόν, με τη σειρά τους και οι άνθρωποι τρώγονται από κάτι άλλο... Όμως, όπως υπάρχυν άνθρωποι που δεν χρησιμοποιούν το ζωϊκό βασίλειο ως τροφή τους παρά μόνο τα παράγωγα αυτού, δηλαδή τα αυά, το γάλα, το μέλι κλπ, έτσι υπάρχουν στον αόρατο κόσμο όντα που τρέφονται από τα παράγωγα των ανθρώπων, δηλαδή από τις σκέψεις τους, τα συναισθήματά τους, από τις ακτινοβολίες και τις εκπορεύσεις τους. Αν αυτές οι σκέψεις τους και τα συναισθήματα είναι σκοτεινά, τότε απορροφώνται από οντότητες πολύ χαμηλές εξέλιξης, ενώ οι φωτεινές σκέψεις και τα αγνά, φωτεινά συναισθήματα απορροφώνται από τους Αγγέλους. Και οι Άγγελοι με τη σειρά τους, δίνουν τροφή στους Αρχάγγελους και οι Αρχάγγελοι δίνουν τροφή στις Αρχές και ούτω καθ'εξής μέχρι τα Σεραφείμ που προσφέρουν την τροφή στον ίδιο το Θεό. Ο Θεός παίρνει τα φρούτα που του προσφέρουν τα Σεραφείμ και τα φρούτα των Σεραφείμ είναι η πιο Αγνή κατάσταση Αγάπης [...]

Omraam Mikhael Aϊvanhov, Άπαντα, Χράνι Γιόγκα, το Γιόγκα της διατροφής, εκδόσεις Prosveta

H σημασία της τροφής

Οι περισσότεροι άνθρωποι θεωρούν ότι η τροφή δεν χρησιμεύει σε τίποτε άλλο απολύτως από του να τους δίνει λίγη ζωή, λίγες δυνάμεις για να μπορούν να συνεχίζουν να μαστορεύουν εδώ κι εκεί. Ρώτησαν μια μέρα κάποιον που το επάγγελμά του ήταν να σπάει πέτρες:
"Ε λοιπόν, Αντώνιο, γιατί σπας διαρκώς πέτρες;
-Για να κερδίσω χρήματα.
-Και γιατί θέλεις να κερδίσεις χρήματα;
-Για να αγοράσω μακαρόνια.
-Και γιατί θέλεις μακαρόνια;
-Για να φάω. -Και γιατί τρως;
-Για να έχω δυνάμεις.
-Και τί τις θέλεις τις δυνάμεις;
-Μα ασφαλώς για να μπορώ να σπάω πέτρες. "
Βλέπετε είναι ένας φαύλος κύκλος. Πρέπει, τώρα πλέον να καταλάβετε ότι η τροφή δεν έχει μόνο τη χρησιμότητα του να μας δίνει τις δυνάμεις για να σπάμε πέτρες. Η τροφή είναι εκεί για να μας οδηγήσει πολύ πιο μακριά, πολύ πιο ψηλά, διηγείται μια ολόκληρη ιστορία... την οποία όμως δεν θέλετε ακόμα ν' ακούσετε. Τρώτε πάντα με τρόπο μηχανικό, αυτόματο, ασυνείδητο, σκέφτεστε εντελώς άλλα πράγματα, να γιατί δεν γνωρίζετε ακόμα όλα όσα η τροφή μπορεί να σας φέρει σαν γνώσεις.
Σας έλεγα μια μέρα ότι η τροφή είναι μία επιστολή που ο Θεός ο Ίδιος μας στέλνει. Κάθε μέρα δέχεστε ένα καταπληκτικό μήνυμα από τον Αιώνιο, αλλά εσείς το σκίζετε, χωρίς καν να το διαβάσετε... Αφήστε επιτέλους στην άκρη όλες τις άλλες ασχολίες και μάθετε να τρώτε σωστά με Αγάπη, μάθετε να σκέφτεστε την τροφή, να συνδέεστε με την πεμπτουσία της[...] Είναι μ' αυτό τον τρόπο που η τροφή θα σας αποκαλύψει όλα της τα μυστικά: γιατί είναι ζωντανή!


Omraam Mikhael Aϊvanhov, Άπαντα, Χράνι Γιόγκα, το Γιόγκα της διατροφής, εκδόσεις Prosveta

Η αληθινή Αξία του Δακτυλιδιού

«Ήρθα δάσκαλε, γιατί νιώθω τόσο ασήμαντος που δεν έχω όρεξη να κάνω τίποτα. Μου λένε ότι δεν αξίζω τίποτα, ότι δεν κάνω τίποτα σωστά, ότι είμαι αδέξιος και χαζός. Πώς μπορώ να βελτιωθώ; Τι μπορώ να κάνω για να με εκτιμήσουν περισσότερο;"
Ο δάσκαλος, χωρίς να τον κοιτάξει, του είπε: "Πόσο λυπάμαι αγόρι μου. Δεν μπορώ να σε βοηθήσω γιατί πρώτα πρέπει να λύσω ένα δικό μου πρόβλημα. Μετά ίσως...'"και ύστερα από μια παύση συνέχισε: " αν θέλεις να με βοηθήσεις εσύ, μπορεί να λύσω γρήγορα το πρόβλημά μου και μετά να μπορέσω να σε βοηθήσω".
"ε... μετά χαράς, δάσκαλε" είπε διστακτικά ο νεαρός, νιώθοντας ότι τον υποτιμούσαν γι' άλλη μια φορά και μετέθεταν τις ανάγκες του.
"Ωραία" συνέχισε ο δάσκαλος.
Έβγαλε ένα δαχτυλίδι που φορούσε στο αριστερό του χέρι και το έδωσε στο αγόρι, λέγοντας: "πάρε το άλογο που είναι εκεί έξω και τρέξε στην αγορά. Πρέπει να πουλήσω αυτό το δαχτυλίδι για να πληρώσω ένα χρέος. Είναι ανάγκη να πάρεις όσο περισσότερα χρήματα μπορείς γι' αυτό. Και με κανέναν τρόπο μη δεχτείς λιγότερα από ένα χρυσό φλουρί. Πήγαινε και έλα με το χρυσό φλουρί όσο πιο γρήγορα μπορείς."
Ο νεαρός πήρε το δαχτυλίδι και έφυγε. Μόλις έφτασε στην αγορά άρχισε να προσφέρει το δαχτυλίδι στους εμπόρους που το κοίταζαν με κάποιο ενδιαφέρον, ώσπου ο νεαρός έλεγε τι ζητούσε γι' αυτό. Όταν το παιδί έλεγε "ένα χρυσό φλουρί' όλοι γελούσαν.
Αφού προσπάθησε να πουλήσει το κόσμημα σε όποιον συνάντησε στον δρόμο του στην αγορά -και σίγουρα θα ήταν πάνω από 100 άτομα-, παραδέχτηκε την αποτυχία του, καβάλησε το άλογο και γύρισε πίσω.
Πόσο θα ήθελε ο νεαρός να είχε ένα χρυσό φλουρί για να το δώσει στο δάσκαλο και να τον γλιτώσει από το πρόβλημά του. Έτσι θα έπαιρνε κι αυτός τη συμβουλή και τη βοήθεια του Δασκάλου.
"Δάσκαλε"' είπε, "λυπάμαι. Είναι αδύνατον να τα καταφέρω. Ίσως να μπορούσα να πάρω δύο ή τρία ασημένια, όμως νομίζω ότι δεν μπορώ να γελάσω κανέναν για την πραγματική αξία του δαχτυλιδιού.''
Αυτό που είπες είναι πολύ σημαντικό, νεαρέ μου φίλε' απάντησε ο δάσκαλος. "Πρέπει πρώτα να μάθουμε την αληθινή αξία του δαχτυλιδιού. Καβάλησε πάλι το άλογο και πήγαινε στονκοσμηματοπώλη. Ποιος άλλος θα ξέρει καλύτερα; Πες του ότι θέλεις να το πουλήσεις και ρώτησε πόσα μπορεί να πιάσει. Όμως, μην του το πουλήσεις όσα κι αν σου προσφέρει. Γύρισε πίσω με το δαχτυλίδι."
Ο νεαρός καβάλησε και έφυγε πάλι. Ο κοσμηματοπώλης εξέτασε το δαχτυλίδι στο φως του κεριού, το κοίταξε με τον φακό, το ζύγισε και μετά είπε στο παιδί: Πες στο δάσκαλο αγόρι μου, ότι αν θέλει να το πουλήσει αμέσως, δεν μπορώ να του δώσω παραπάνω από πενήντα οχτώ χρυσά φλουριά για το δαχτυλίδι του.
''Πενήντα οχτώ χρυσά;" Φώναξε το παιδί.
"Ναι" απάντησε ο κοσμηματοπώλης.
Ο νεαρός έτρεξε συγκινημένος στο σπίτι του δασκάλου να του πει τα καθέκαστα.
"Κάθισε" του είπε ο δάσκαλος αφού τον άκουσε. "είσαι κι εσύ σαν αυτό το δαχτυλίδι. Ένα πολύτιμο και μοναδικό κόσμημα. Και σαν τέτοιο, πρέπει να σε εκτιμήσει ένας αληθινά ειδικός. Γιατί στην ζωή σου γυρίζεις εδώ κι εκεί ζητώντας να εκτιμήσει ο καθένας την πραγματική σου αξία;"
Και μ' αυτά τα λόγια, έβαλε πάλι το δαχτυλίδι στο μικρό δάχτυλο του αριστερού του χεριού.»

Από το βιβλίο του Horhe Bukai , "Nα Σου Πω Μια Iστορια", εκδόσεις Opera

O δρόμος για την επίτευξη των στόχων σου

Καθώς βουλιάζαμε μέχρι τα γόνατα στη λάσπη, πρόσθεσε, "Αυτό που σε σπρώχνει να περάσεις μέσα από τα λασπωμένα μονοπάτια της ζωής είναι το όραμα που σε ενέπνευσε να ξεκινήσεις την αναζήτησή σου. Αυτό έχει τη δύναμη να σε τραβήξει σαν μαγνήτης μέσα από τη λάσπη και το τέλμα. Άρα το πρώτο βήμα σε κάθε διαδικασία είναι να δημιουργείς μία κατεύθυνση, εκλέγοντας έναν σκοπό που έχει αξία για σένα".
"Αυτό είναι μερικές φορές ένα σοβαρό ερώτηση για μένα-να αποφασίσω τι στόχο θα θέσω".
"Βέβαια, δεν θα τον ανακαλύψεις περιμένοντας τη θεία επιφοίτηση, την απόλυτη βεβαιότητα, κάποιο μυστικιστικό όραμα, ή τη φωνή του Θεού. Γι' αυτό μην ζυγίζεις τις ιδέες και μην ανησυχείς , μην αμφισβητείς την κατεύθυνσή σου και μην βασίζεσαι στους άλλους για να σου πουν τι θα έπρεπε ή τι δεν θα έπρεπε να κάνεις. Πήγαινε προς αυτό που σε ελκύει, σε διεγείρει, ή σε εμπνέει -προς αυτό που αγγίζει την καρδιά σου. Ρώτα τον εαυτό σου τί είναι αυτό που αξίζει την προσπάθεια και τις θυσίες που συνοδεύουν έναν οποιονδήποτε σκοπό".
Καθώς καθαρίζαμε τα πόδια και τα παπούτσια μας από τις λάσπες σε ένα ρυάκι πιο πέρα, η σοφή γυναίκα πρόσθεσε, "Θυμήσου, Ταξιδιώτη, πως τα μεγάλα όνειρα που εκτείνονται σε ένα μακρινό μέλλον είναι ένα δυσβάστακτο βάρος. Οι καλύτεροι στόχοι ίσως να είναι εκείνοι που μπορείς να χειριστείς μέσα στην επόμενη εβδομάδα, την επόμενη μέρα, την επόμενη ώρα, ή την επόμενη στιγμή, δημιούργησε σταδιακά μια πορεία που προσφέρει πολλές μικρές επιτυχίες".
"Πολλές μικρές επιτυχίες", επανέλαβα στον εαυτό μου καθώς ανηφορίζαμε μέσα σε ένα φαράγγι. "Ναι, αλλά τί γίνεται με εκείνους τους ανθρώπους που αποκτούν φήμη μέσα σε μια νύχτα; Πού είναι η δική τους διαδικασία;", ρώτησα.
"Κάθε αληθινά επιτυχημένο εγχείρημα", απάντησε, "είναι σαν το χτίσιμο ενός σπιτιού, που αρχίζει με μια γερή θεμελίωση και προχωρά υπομονετικά μέχρι την ολοκλήρωση. Μερικά σπίτια ή σταδιοδρομίες ανθρώπων έχουν χτιστεί γρήγορα, αλλά δεν διαθέτουν γερά θεμέλια, όλα δείχνουν ωραία, αλλά δεν αντέχουν πολύ. Αν έρθεις πιο κοντά σε μερικές από αυτές τις "επιτυχίες της μιας νύχτας", θα ανακαλύψεις ότι συνήθως χρειάστηκαν τουλάχιστον δέκα χρόνια προετοιμασίας. [...]

Διασχίζαμε μια συστάδα δέντρων κατευθυνόμενα προς την κορυφή του υψώματος -ένα σκιασμένο, σκοτεινό μέρος όπου χανόταν ο ουρανός. Η σοφή γυναίκα γονάτισε και μάζεψε από κάτω ένα βελανίδι, εξηγώντας μου, "Κατά τον ίδιο τρόπο που αυτό το μικροσκοπικό βελανίδι μεγαλώνει και γίνεται μια ψηλή βελανιδιά, κατά τον ίδιο τρόπο που ένας ποταμός σκάβει ένα φαράγγι μέσα στα βράχια, κατά τον ίδιο τρόπο που εσύ από ένα αβοήθητο παιδί μεγάλωσες και έγινες ώριμος άνδρας, μπορείς να εκπληρώσεις όλα όσα επιθυμείς, κάνοντας σταδιακά βήματα".

"Το κάνεις και ακούγεται τόσο βέβαιο. Πώς μπορείς να είσαι σίγουρη; Εξάλλου, ακόμα και όταν προχωρά κανείς βήμα-βήμα ακόμα και τότε μπορεί να αποτύχει".

"Λίγα πράγμα είναι βέβαια σε αυτόν τον κόσμο", είπε, "αλλά οι άνθρωποι σπάνια φτάνουν ακόμα και στην αποτυχία, αυτό που συμβαίνει είναι ότι σταματούν την προσπάθεια.

Η πρόοδος που διαρκεί δεν συντελείται μέσα σε λίγα δραματικά λεπτά, αλλά ώρα με την ώρα, μέρα με τη μέρα. Και καθώς ο χρόνος περνά, κάθε διαδικασία περιλαμβάνει διορθωτικές κινήσεις. Ο δρόμος που οδηγεί στην ευτυχία είναι πάντοτε υπό κατασκευή. Εστιάσου στη ζωή κάνοντας ένα βήμα κάθε φορά ώσπου να το κάνεις σωστά, άφησε κατά μέρος αυτό που μπορείς να κάνεις αργότερα. Όταν η πειθαρχία και η υπομονή ενώσουν τις δυνάμεις τους, μετατρέπονται σε επμονή που διαρκεί, περνώντας μέσα από κοιλάδες και κορυφές, μεταφέροντας τις προθέσεις μέχρι την εκπλήρωση. Ο ενθουσιασμός θέτει τα πράγματα σε κίνηση, αλλά η επιμονή είναι αυτή που μας φέρνει στο στόχο. Η διαδικασία, η υπομονή και η επιμονή είναι κλειδιά που ανοίγουν τη θύρα εισόδου σε κάθε προορισμό. Ο θησαυρός, βλέπεις, δεν βρίσκεται μόνο στο τέλος του ταξιδιού, η διαδρομή μέχρι να φτάσεις εκεί, η ίδια η διαδικασία είναι από μόνη της μια ανταμοιβή".

ο Πολεμιστής του Φωτός, Δρα

Ένας πολεμιστής του φωτός είναι πάντα σε εγρήγορση. Δεν ζητάει την άδεια των άλλων για να πιάσει το σπαθί του, απλώς το παίρνει στο χέρι του.
Ούτε χάνει το χρόνο του εξηγώντας τις κινήσεις του, πιστός στις αποφάσεις του Θεού, είναι υπεύθυνος για τις πράξεις του.
Ρίχνει μια ματιά γύρω του και εντοπίζει τους φίλους. Κοιτάζει ερευνητικά πίσω του και γνωρίζει τους αντιπάλους.
Είναι αμείλικτος με την προδοσία, αλλά δεν εκδικείται. Περιορίζεται στην απομάκρυνση των εχθρών από τη ζωή του, χωρίς να πολεμήσει εναντίον τους περισότερο απ' όσο είναι απαραίτητο.
Ένας πολεμιστής δεν προσπαθεί να μοιάσει. Είναι.

Τί εστί Ειρηνικός Πολεμιστής

"Έχω που λες, Νταν, μέρη να σου δείξω και ιστορίες να σου πω. 'Εχω μυστικά να σου αποκαλύψω,. Προτού όμως αρχίσουμε αυτό το ταξίδι μαζί, πρέπει ν' αναγνωρίσεις ότι η αξία ενός μυστικού δεν βρίσκεται σ' αυτό που ξέρεις, αλλά που κάνεις".

Πήρε ένα παλιό λεξικό από το συρτάρι του και το κράτησε στον αέρα. "Χρησιμοποίησε ό,τι γνώση έχεις, αλλά δες τους περιορισμούς της. Η γνώση από μόνη της δεν αρκεί. Δεν έχει καρδιά. Καμία ποσότητα γνώσης δεν θα θρέψει και δεν θα συντηρήσει το πνευμα σου. Ποτέ δεν μπορεί να σου φέρει απόλυτη ευτυχία και ηρεμία. Η ζωή χρειάζεται κάτι παραπάνω από την γνώση. Χρειάζεται δυνατό συναίσθημα και συνεχή ενέργεια. Η ζωή απαιτεί σωστή δράση, αν θες η γνώση σου να είναι ζωντανή"

"Το ξέρω αυτό το Σωκράτη"

"Αυτό είναι το πρόβλημά σου -ξέρεις, αλλά δεν δρας. Δεν είσαι ένας πολεμιστής".

"Δεν μπορώ να το δεχθρώ αυτό, Σωκράτη. Ξέρω ότι μερικές φορές έχω δράσει σαν πολεμιστής, όταν υπήρχε πραγματική πίεση -θα'πρεπε να μ' έβλεπες στη γυμναστική!"

"Εστω ότι έχεις νιώσει πράγματι μερικές φορές το πνεύμα ενός πολεμιστή: είσαι αποφασιστικός, ευλίγιστος, καθαρός και χωρίς αμφιβολίες. Έστω, επίσης ότι μπορείς ν' αναπτύξεις το σώμα ενός πολεμιστή: λυγερό, εύκαμπτο, ευαίσθητο και γεμάτο ενέργεια. Σε σπάνιες στιγμές, μπορεί ακόμα να αισθάνεσαι και την καρδιά ενός πολεμιστή: ν' αγαπάς όλα και όλους όσους εμφανίζονται μπροστά σου. Αυτές όμως οι ιδιότητες είναι τεμαχισμένες μέσα σου. Σου λείπει η ολοκλήρωση."

εκδόσεις έσοπτρον

O Δρόμος του Ειρηνικού Πολεμιστή

Ανάμεσα στους δεκάδες δρόμους εσωτερικής ολοκλήρωσης που ακολουθεί ο σύγχρονος άνθρωπος, ο δρόμος του ειρηνικού πολεμιστή είναι ο λιγότερο γνωστός. Ίσως μάλιστα και ο πιο παρεξηγημένος. Είναι όμως σίγουρα ο πιο συναρπαστικός.

Ιστορίες και θρύλοι για μεγάλους πολεμιστές έχουν δημιουργήσει την εικόνα του σκληροτράχηλου ατόμου, που το πολύ-πολύ να διαθέτει την τυπική ευγένεια ενός σαμουράι ή την απάθεια ενός μοναχού Σάο Λιν.

Όμως τα πράγματα δεν είναι ακριβώς έτσι. Στην πραγματικότητα, ο αληθινός πολεμιστής είναι πολύ πιο ανθρώπινος απ' ό,τι φανταζόμαστε. Ζει ανάμεσά μας με τους φόβους του και με τις ανησυχίες του. Κυρίως όμως με το χιούμορ και την αξιοπρέπειά του.

Το ξακουστό θάρρος του δεν σημαίνει ότι ο φόβος τον αφήνει ανέγγιχτο. Σημαίνει απλούστατα ότι δεν φοβάται να φοβηθεί. Το περίφημο κοφτερό βλέμμα του δεν προέρχεται από επιθετικότητα, ούτε από ένα αυστηρό πρόσωπο γεμάτο θέληση σαν τους ήρωες του σινεμά. Είναι το φυσικό επακόλουθο της απόφασής του να κοιτάει κατάματα την όποια πραγματικότητα -καλή ή κακή.

Η θρυλική αποφασιστικότητα και δύναμή του δεν είναι το αποτέλεσμα ενός καταπληκτικού γυμνασμένου κορμιού. Ακτινοβολεί κατευθείαν τη νίκη του στο θάνατο. Το μεγαλό μυστικό του πολεμιστή. Όμως και αυτή η νίκη ακόμη δεν σημαίνει ότι δεν θα πεθάνει. Ο πολεμιστής ξέρει ότι θα πεθάνει. Απλά, είναι κάθε στιγμή έτοιμος γι' αυτό. [...]

Σε όλους μέσα μας υπάρχει ένας αληθινός πολεμιστής που ζητά μια μικρή αφορμή για να ξυπνήσει. Ο δρόμος του πολεμιστή είναι η ίδια η ζωή. Αλλά η ζωή αυτή έχει μεταμορφωθεί πλέον σε ένα μαγικό κόσμο, γεμάτο μυστήριο και απρόοπτα. Και αυτό το βιβλίο δεν είναι παρά η αφορμή για να ξυπνήσει αυτός ο πολεμιστής...